Camarotubus - graptolit poredni między Tuboidea i Camaroidea.

Znanych jest kilka rzędów osiadłych graptolitów, w większości opisanych przez R. Kozłowskiego (1938, 1949, 1962).
Związki rodowe miedzy tymi rzędami są słabo poznane. Stosunkowo najlepiej wydaje się być udokumentowane
pochodzenie kamaroidów (Camaroidea) od tuboidów (Tuboidea), sugerowane przez Kozłowskiego (1949). Zdaniem
tego autora, Camaroidea rozwinęły się z inkrustujących Tuboidea, zbliżonych do rodzaju Epigraptus Eisenack (=
Idiotubus Kozłowski). Rodzaj ten przypomina najprymitywniejszego znanego dotąd graptolita kamaroidowego, tj.
Graptocamara Kozłowski. Zasadnicze róznice pomiędzy tymi dwoma rodzajami polegają na braku lub obecności
bitek: liczba bitek w koloniach Epigraptus dwu- lub trzykrotnie, czasem nawet wielokrotnie, przewyższa liczbę
autotek, podczas gdy Graptocamara całkowicie pozbawiona jest bitek (cecha właściwa dla Camaroidea, z
wyjątkiem problematycznego rodzaju Bithecocamara Kozłowski). W pracy opisano przedstawiciela
inkrustujących graptolitów tuboidowych, Camarotubus graptocamaraeformis gen. et sp.n., którego
uznano za kolejną formę pośrednią między Tuboidea and Camaroidea, a zwłaszcza między rodzajami Epigraptus
a Graptocamara. Charakteryzuje się on silnie zredukowaną liczbą bitek - duże obszary kolonii pozbawione są
bitek, a na innych występują one pojedynczo, rozmieszczone rzadko i nieregularnie. Nowy graptolit został opisany z
ordowickiego (karadok?) głazu narzutowego znalezionego w okolicach Mocht (ok. 60 km na północ od Warszawy).
Camarotubus gen.n. z racji swojego młodego wieku nie może być traktowany jako przypuszczalny przodek
rodzaju Graptocamara, znanego już z tremadoku. Istnienie jego wskazuje jednak, że proces eliminacji bitek, co
jest cechą progresywną, następował w różnych liniach ewolucyjnych Tuboidea i w różnych momentach czasu
geologicznego, podobnie jak następowało eliminowanie bitek w szczepach wiodących od Dendroidea do Graptoloidea.